Ειδικός Φόρος Κατανάλωσης Καπνού

Διάλογος για ένα δίκαιο και αποτελεσματικό φορολογικό σύστημα (link):
Ένα μέρος του Ειδικού Φόρου Κατανάλωσης Καπνού (ΕΦΚΚ) να διατίθεται σε ειδικό λογαριασμό ή Ταμείο για τη συστηματική και απρόσκοπτη χρηματοδότηση δράσεων Δημόσιας Υγείας όπως α) ενίσχυση των δράσεων κατά του καπνίσματος, περιλαμβανομένης της ενίσχυσης των καπνιστών για τη διακοπή του, β) ανάπτυξη και λειτουργία υποδομών για τα στατιστικά στοιχεία της υγείας του πληθυσμού όπως π.χ. το Εθνικό Αρχείο Νεοπλασιών και γ) η έρευνα του καρκίνου και άλλων συναφών με το κάπνισμα ασθενειών.

Πρόταση:

Η κεντρική ιδέα της πρότασης δεν είναι καινούργια. Το 1986, εν όψει της εναρμόνισης της φορολογίας καπνού κατά την ολοκλήρωση της κοινής Ευρωπαϊκής Αγοράς του 1992, η ίδια η Ευρωπαϊκή Επιτροπή (Commission) είχε προτείνει την επιβολή τεράστιας αύξησης του Ειδικού Φόρου Κατανάλωσης με την προϋπόθεση μέρος του φόρου αυτού να διατίθεται στις δράσεις κατά του καρκίνου.
Μάλιστα, ειδική έρευνα της κοινής γνώμης (Special Eurobarometer #33, 1987) έδειξε ότι η μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών (μ.ο. 73%), μεταξύ των οποίων και οι καπνιστές, έκριναν πολύ θετικά ένα τέτοιο μέτρο (http://canreg.files.wordpress.com/2007/10/ebs_33_en.pdf ).
Δυστυχώς έκτοτε, παρά το γεγονός ότι τα έσοδα από το φόρο κατανάλωσης καπνού αντιστοιχούσαν σε σημαντικό ποσοστό των δημοσίων εσόδων των χωρών-μελών (61,6 δις Ευρώ το 2004 σε 25 χώρες μέλη), καμία χώρα της Ε.Ε. δεν υλοποίησε αυτή την «υπόσχεση».
Ενδεικτικά, το 2005, τα έσοδα από τον Ειδικό Φόρο Κατανάλωσης Καπνού στην Ελλάδα (περίπου 2,2 δις Ευρώ) αντιστοιχούσαν περίπου στο 27% των δαπανών της Γενικής Κυβέρνησης στον τομέα της υγείας (περίπου 8,2 δις Ευρώ).

Ο ΕΦΚΚ επιβλήθηκε και εφαρμόστηκε στην Ε.Ε. και αλλού με την αιτιολογία ότι το κάπνισμα είναι βλαβερό για την υγεία (και κανείς δεν το αμφισβητεί) και ότι δι’ αυτού του τρόπου θα περιοριστεί.
Όμως, αν θέλει κανείς να είναι ρεαλιστής, εάν το ζητούμενο ήταν η υγεία των πολιτών και η μείωση του κόστους των ασθενειών από το κάπνισμα, τότε ένα μόνο μέτρο θα είχε λογική: η πλήρης απαγόρευση τόσο του καπνίσματος όσο και της παραγωγής και διακίνησης προϊόντων καπνού.

Filed under: health statistics, public health

Διαβούλευση για την Εθνική Στατιστική Αρχή

Σχόλιο στη διαβούλευση του σχεδίου νόμου για τη σύσταση της ανεξάρτητης Εθνικής Στατιστικής Αρχής (Ε.ΣΤ.Α.)

(σύνδεσμος: http://www.opengov.gr/minfin/?p=83&cp=6#comment-1116)
———-

από Αστέριος Α. Τέρπος – http://canreg.wordpress.com/ — 8 Δεκεμβρίου 2009 @ 13:35

Θα ήταν πλεονασμός να επαναλάβω εύστοχα σχόλια και παρατηρήσεις άλλων, που συμμετέχουν σε αυτό το διάλογο και που αναγνωρίζουν τη σημασία των στατιστικών στοιχείων για τη χώρα μας και τις εγγενείς αδυναμίες παραγωγής τους.
Είναι προφανές ότι το σχέδιο νόμου επικεντρώνεται στην μεταφορά του συστήματος παραγωγής στατιστικών στοιχείων σε μια νέα διοικητική Αρχή και όχι στο ίδιο το σύστημα που παράγει τα στοιχεία.
Το πώς αυτό θα λειτουργήσει και το πόσο ανεξάρτητη θα είναι η νέα Αρχή, θα το δούμε στο μέλλον (διότι ούτως ή άλλως και η ΕΣΥΕ, ανεξάρτητη θεωρείται).

Η ουσία και εκείνο που προέχει είναι το πλαίσιο των διαδικασιών και ο διαρκής έλεγχός τους ώστε να έχουν αξία και νόημα τα παραγόμενα στοιχεία. Και αυτό είναι έργο τεράστιο, πολυδάπανο και μακροχρόνιο (και μόνο την κωδικοποίηση της υπάρχουσας νομοθεσίας να σκεφθεί κανείς, καταλαβαίνει πόσοι μήνες χρειάζονται για έρθουν τα πράγματα σε μια μορφή εκκίνησης).

Και δεν φθάνει μόνο το έργο που θα γίνει από την Αρχή και τις ίδιες τις υπηρεσίες για τη βελτίωση των μεθοδολογιών κλπ. Χρειάζεται και η διαμόρφωση της κοινής γνώμης για την αξία των στατιστικών του κράτους.
Είμαστε και οι πολίτες συμμέτοχοι και συνένοχοι για αυτό που συμβαίνει επί δεκαετίες.
Για παράδειγμα, πώς θα ήταν δυνατόν να μιλάει κανείς για 8.000 εικονικές εισαγωγές σε ένα χρόνο (όπως καταγγέλθηκε για το ΑΧΕΠΑ: http://www.makthes.gr/index.php?name=News&file=article&sid=46507 ) αν δεν εξασφαλιζόταν με «κάποιο τρόπο» η συνενοχή και συμμετοχή των όσων εισήχθησαν; Έχουν αυτοί οι 8.000 πολίτες δικαίωμα να διαμαρτύρονται ότι δεν έχουμε κράτος;
Και αυτά δεν συμβαίνουν μόνο στο δημόσιο τομέα αλλά και στον ιδιωτικό.

Τί μπορούν να κάνουν λοιπόν, οι οποιεσδήποτε ανεξάρτητες αρχές, όσο καλό θεσμικό πλαίσιο και όσο καλούς υπαλλήλους και αν έχουν;

Και μια και

Filed under: health statistics